title : LIES
paring : BumMin
rating : G
genre : revengeful?
"การรักใครซักคน แล้วไม่ได้บอกออกไป... เป็นเรื่องงี่เง่าที่สุดเลยรู้ไหม?"
"ทำไมล่ะ?"
"เพราะมันเสียโอกาส... ที่แม้เป็นแค่ 0.01 เปอร์เซนต์ที่จะสมหวังไป...."
"ทำไมถึงคิดแบบนั้นล่ะคิบอม"
"หรือซองมินไม่ได้คิดแบบนั้น?"
"ใช่... เราไม่เห็นด้วย" "ทำไมล่ะ?"
"เพราะถ้าพูดออกไปแล้ว... ต้องเจอกับความผิดหวัง... ก็เท่ากับตัวเองเป็นคนจบความรักนั้นไปด้วยมือของตัวเองน่ะสิ"
"ไม่จริงหรอก..."
"ความทรงจำดีๆ น่ะ มันน่าเสียดายนะ..."
ใช่ มันน่าเสียดาย
ถึงได้ไม่พูดอะไรออกไป...
ถึงต้องนั่งปิดหูปิดตา รับรู้อะไรแค่ด้านเดียว. . .
เพื่อนรัก รักเพื่อน
ทั้งๆ ที่ไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้แท้ๆ....
*
ซองมินกำลังเดินไปตามทางเดินด้วยฝีเท้าเรื่อยเฉื่อย... ห้าโมงครึ่งแล้วยังไม่ได้กลับบ้าน
สายตาที่ล้าจากการอ่านหนังสือเริ่มจะปรือๆ ในขณะที่กระเป๋าหนังสือที่แบกไว้ก็ใช่ว่าจะเบา...
แต่พอเห็นร่างสูงกำลังยืนพิงมอเตอร์ไซค์รออยู่ ก็ทำให้ความเหนื่อยล้าพลันจะหายไป...
ใจเต้นแรงขึ้น..
มือที่กำหูกระเป๋าไว้ก็พลันจะชื้นแฉะ...
"นี่ มัวไปนอนอยู่ที่ไหนฮะ?" คิบอมที่ยืนพิงรถสูบบุหรี่อยู่ ปาบุหรี่ลงพื้นก่อนจะเอาปลายเท้าขยี้.... แล้วเอื้อมมือมาหยิบกระเป๋าของซองมินมาสะพายไว้ที่บ่าตัวเอง...
"เปล่า..." ยื่นมือไปรับหมวกกันน๊อคจากร่างสูง แล้วขึ้นไปซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์...
"ทำไมมาสายล่ะ"
"อ่านหนังสืออยู่กับพวกซีวอน... จะสอบแล้ว"
"ชั้นยังไม่อ่านเลย..." คิบอมหัวเราะนิดๆ ก่อนจะสตาร์ทรถ
"เราไม่เหมือนคิบอมนี่..." ซองมินซบหน้าลงกับหลังคิบอมก่อนจะหัวเราะเบาๆ...
เหนื่อยนะ ไม่ใช่ไม่เหนื่อย
กับการพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติ
ทั้งๆ ที่ไม่เลย
ไม่มีอะไรเหมือนเดิม
เพราะความรู้สึกมันเปลี่ยนไป....
หลายครั้งที่มีคนถามว่าคบกันอยู่ในฐานะอะไร... คำตอบที่มีก็เป็นเพียงแค่รอยยิ้ม...
ไม่ใช่ว่าไม่รัก .. การกระทำของอีกฝ่ายก็พอจะทำให้รู้ได้ว่าเขาคิดอย่างไร
มันเหมือนจะมีความสุข ที่ได้ไปไหนมาไหนด้วยกัน
แต่ก็อยากจะอยู่ในฐานะคนรัก...
อยากจะหึง อยากจะหวง อยากจะมีสิทธิ์ในตัวของอีกคนหนึ่งให้มากกว่านี้....
*
"ซองมิน... รู้รึเปล่าว่าคิบอมกับรยออุคเป็นแฟนกันน่ะ?" ทงเฮ เพื่อนสนิทของซองมินที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่ถามขึ้นเบาๆ ในคาบเรียนวิชาภาษาอังกฤษ...
"หืม...." ละสายตาออกจากอาจารย์ ก่อนจะเลิกคิ้วมองหน้าทงเฮอย่างสงสัย...
"คิบอม กับ รยออุค เป็นแฟนกันแล้ว..." ทงเฮกระซิบเบาๆ ก่อนจะเอนหัวแนบลงกับโต๊ะเรียน...
"ตั้งแต่เมื่อไหร่?"
"อาทิตย์ที่แล้วมั๊ง..."
"ได้ไง" ซองมินมุ่นหัวคิ้ว... คิบอมไม่รู้รึไงว่าเค้าไม่ชอบรยออุค....
"ไม่รู้ดิ ฮยอกแจบอกมาอีกที" ชี้นิ้วไปที่เพื่อนสนิทอีกคนที่กำลังนอนหลับอยู่หลังห้อง...
"...เหอะ" ซองมินพ่นลมหายใจออกทางปากเร็วๆ ก่อนจะส่ายหน้าสองสามที...
ทันที่ที่อาจารย์ขอตัวออกไปรับโทรศัพท์แล้วเดินลิ่วๆๆ จากห้องไป
ซองมินก็ลุกขึ้นยืนก่อนจะสาวเท้าเดินเข้าไปหาคิบอมที่กำลังนั่งอ่านการ์ตูนอยู่ข้างๆ ฮยอกแจ...
ร่างเล็กๆ มีสีหน้าบ่งบอกถึงอารมณ์ที่บูดเต็มทีก่อนจะกระแทกก้นนั่งลงบนโต๊ะของฮยอกแจ
คิบอมวางการ์ตูนลงใต้โต๊ะก่อนจะถอดแว่นตา เงยหน้ามองเพื่อนสนิทด้วยท่าทางงงๆ
"มีอะไรเหรอ?"
"นายคบกับไอ้ตุ๊ดนั่นเหรอ?"
"หืม?"
"คิบอมรู้ว่าเราหมายถึงอะไร..."
"รยออุคน่ะเหรอ?"
"เออ ก็จะมีซักกี่คนล่ะที่ตุ๊ดแตกขนาดนั้นน่ะ..." ซองมินจงใจพูดให้เสียงดังกว่าปกติ ... ให้คนที่พูดถึงได้ยิน
คิบอมขมวดคิ้วอย่างสงสัย... พายุอะไรหอบมาอีกล่ะ?
"ก็แล้วจะทำไม?"
"คิบอมก็รู้ว่าเราไม่ชอบมัน...."
"อย่างี่เง่าน่าซองมิน..." คิบอมเอาแว่นตามาใส่ก่อนจะเปิดหน้าหนังสือการ์ตูนต่อ...
"วางการ์ตูนลงเดี๋ยวนี้ คุยกับเราให้รู้เรื่องนะคิบอม!!!!" ซองมินจับหนังสือการ์ตูนกระแทกลงบนโต๊ะ ก่อนจะมองหน้าหาเรื่อง...
"ไม่มีอะไรจะคุย"
"ทำไม?"
"ทำไมอะไร?"
"คิบอมคบกับรยออุคจริงๆ ใช่มั๊ย" ซองมินขึ้นเสียงสูงก่อนจะชายตามองไปที่บุคคลที่สาม...
"...."
คิบอมไม่ตอบ ส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะส่งสายตาเป็นเชิงขอโทษให้รยออุค
และนั่นยิ่งทำให้ซองมินโมโห...
"ตอบสิ"
"ไม่ใช่เรื่องของนาย"
".....งั้นเหรอ"
"...."
"งั้นก็รักกันให้นานๆ นะ จะให้ดีก็ไปลงนรกด้วยกันซะเลยสิ เกาหลีจะได้พัฒนาเทียบเท่าอเมริกาสักที!!!!!"
ซองมินพูดช้าๆ ก่อนจะหันหลังวิ่งออกจากห้องไป
โดยมีทงเฮวิ่งตามออกไปติดๆ
ส่วนฮยอกแจ เงยหน้ามองรายการงี่เง่าบนโต๊ะ ก่อนจะส่ายหน้าเอือมระอาแล้วฟุบหน้านอนต่อ...
ใครๆ ก็รู้ว่าซองมินเป็นศัตรูกับรยออุคตั้งแต่ไหนแต่ไร
ทั้งๆ ที่รยออุคก็ดูไม่มีพิษมีภัยอะไรกับใครแท้ๆ
แต่ซองมินเอาแต่ป่าวประกาศถึงข้อเสียของคนเงียบๆ อย่างรยออุคว่าคบไม่ได้อะไรยังไง
แต่ดูกี่ทีๆ
ก็เป็นซองมินที่เป็นนางร้าย
นางร้ายคอยพูดจาใส่ร้ายคนดีๆ อย่างรยออุค....
คนดีๆ ที่ไม่มีทางตอบโต้....
*
"คิบอมนี่น่าเอาปืนยิงทิ้งเนอะ" ทงเฮเดินมาหยุดอยู่ข้างๆ ซองมินที่ยืนพิงระเบียงดาดฟ้า หันหน้าออกไปข้างนอก.... ก่อนจะจุดบุหรี่ขึ้นสูบ..
"..."
"ไปจ้างมือปืนมายิงทิ้งซะเลยดีไหม? คนโง่ๆ แบบนั้นน่ะ"
"อย่าเริ่มน่าทงเฮ" ซองมินพูดเบาๆ ... พยายามจะกลั้นน้ำตา....
"ซักตัวไหม?" ยื่นซองบุหรี่กลิ่นเมนทอลให้ ซองมินส่ายหน้าเบาๆ
"เลิกแล้ว..."
"หึ... คนดีน่ะมันไม่ได้เป็นกันง่ายๆ หรอกซองมิน..." ทงเฮเก็บซองบุหรี่เข้ากระเป๋า ก่อนจะพ่นควันออกมาหมดปอด...
"นั่นน่ะสินะ" ซองมินหันหน้ากลับเข้ามา ก่อนจะหยิบบุหรี่ที่ทงเฮสูบค้างไว้มาอัดควันเข้าเต็มปอด....
คิดไปถึงครั้งแรกที่ลองสูบบุหรี่...
เห็นเพื่อนสนิทของตัวเองแต่ละคนก็เป็นสิงห์อมควันกันทั้งนั้น...
ซองมินที่สูบบุหรี่ไม่เป็น กลับคว้ามาสูบเข้าไปเต็มปอด
และนั่นก็ทำให้สำลักควันจนน้ำตาไหล...
ใช้เวลานานอยู่พอสมควร... กว่าจะเรียนรู้ว่าต้องสูบยังไง....
รู้ทั้งรู้ว่ามันไม่ดี...
แต่ขาดไม่ได้....
"ทำไมถึงไม่ชอบรยออุคนักล่ะ" ทงเฮถามขึ้นหลังจากจุดบุหรี่ขึ้นอีกตัว....
"ไม่ได้ไม่ชอบ" ซองมินขยี้บุหรี่ก่อนจะปาลงพื้น...
"หืม" ทงเฮเลิกคิ้วขึ้นงงๆ
"แต่ชั้นเกลียดมัน...." เอาปลายเท้าขยี้บุหรี่นั่น.. ก่อนจะนั่งลงพิงเสา... หันหน้าเข้าหาทงเฮ....
"ยังไม่เลิกเคียดแค้นเรื่องพี่เยซองอีกเหรอไง?"
"...หึ" ซองมินแค่นยิ้มก่อนจะค่อยๆ หลับตาลง...
"นายนี่ก็นะ... ทำไมถึงไม่ปล่อยวางซักที?" ทงเฮพ่นควันบุหรี่ออกช้าๆ ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งข้างๆ ทงเฮ...
"เพราะรักไง... ชั้นเลยไม่ปล่อย ชั้นเลยไม่ทน..."
"เอาตัวเองไปผูกไว้กับขาคนอื่น เค้าเดินไปไหนก็เหยียบเอา..."
"หุบปากน่า" ซองมินขมวดคิ้วฉับ ก่อนจะชักสีหน้าใส่ทงเฮ...
"เอ้า... ชั้นก็แค่พูดความจริง"
ซองมินหลับตาลง คิดตามคำพูดของทงเฮที่ว่า... ก่อนจะยอมรับว่าคำพูดของเพื่อนสนิทก็มีส่วนใช่อยู่...
สาเหตุที่เกลียดรยออุค... ก็มาจากพี่เยซอง....
ซองมินเคยคบกับรุ่นพี่ที่เป็นนักดนตรีในผับแห่งหนึ่ง และเป็นคนที่ซองมินเคยรักมาก
ทั้งๆ ที่เยซองเป็นคนที่ทำให้ซองมินเปลี่ยนจากเด็กเรียบร้อยมาเป็นเด็กเที่ยว
แต่ในความรู้สึกของคนที่ก้าวออกมาเจอกับโลกใบใหม่ที่เต็มไปด้วยสีสันสดใส
ทั้งตื่นเต้น แล้วก็กลัว...
และพี่เยซองก็ทำให้ซองมินค่อยๆ เรียนรู้ว่าอีกโลกหนึ่งคืออะไร...
แต่การเรียนของซองมินไม่เคยเสีย... เพราะว่าได้พี่เยซองอีกนั่นแหละ ที่ค่อยบังคับขู่เข็ญให้เรียน
ทั้งคอยสอน คอยติว และเล่นดนตรีให้ฟัง พาไปเที่ยว พาไปรู้จักคนอื่นๆ อีกมากมาย
มันเหมือนรักแรกที่มีความสุข...
แต่แล้วซองมินกลับต้องเสียใจ... เพราะพี่เยซองที่ซองมินรักนักหนานั้น
กลับบอกเลิกซองมินแล้วไปคบกับรยออุค...
ไม่รู้ว่ารยออุคตั้งใจที่จะทำให้ความสัมพันธ์ของเขากับเยซองต้องยุติลงหรือไม่อย่างไร
แต่เป็นเพราะซองมินรักเยซอง... ซองมินเลยเลือกที่จะโกรธรยออุค..
บวกกับวันหนึ่ง ที่ซองมินกำลังร้องไห้เสียใจอยู่กับทงเฮ รยออุคที่มาเที่ยวผับ กลับเดินชนศอกกระแทกซองมิน อย่างที่ซองมินไม่รู้และไม่สนใจ
ว่าอีกฝ่ายจะเจตนาหรือเปล่า... แต่มือเล็กกลับกระชากคอเสื้อของอีกคนก่อนทำท่าจะมีเรื่อง
แต่ก่อนจะได้ทำอะไร พี่เยซองกลับเดินมาดึงตัวรยออุคออกไป โดยที่ไม่ชายตามองซองมินเลยแม้แต่น้อย....
ซองมินเลือกที่จะเกลียดรยออุค
และนับวันยิ่งเกลียดมากขึ้นเรื่อยๆ
รู้ว่าตัวเองไม่มีเหตุผล...
แต่ก็เกลียด...
พอมารู้ว่ารยออุคคบกับคิบอม... ความรู้สึกมันยิ่งดาวน์ลงไป...
ทำไมต้องเป็นรยออุคที่ได้ทุกอย่าง
ทุกอย่างที่ควรจะเป็นของซองมิน....
ทำไมต้องเป็นรยออุค?
ถ้าเป็นคนที่ซองมินไม่รู้จักเลย ซองมินอาจจะยอมรับความพ่ายแพ้นี้ได้เร็วกว่าก็เป็นได้.....
โกรธ... โกรธคิบอม
โกรธที่ไปคบกับรยออุค
และน้อยใจที่คิบอมทิ้งซองมินไป...
ความรู้สึกเหมือนตอนที่โดนพี่เยซองบอกเลิกมันกลับมาอีกครั้งหนึ่ง
ความรู้สึกเหมือนนอนแช่อยู่ในอ่างน้ำแข็ง
แล้วก็ค่อยๆ จมลง......
*
"คิบอม แกไม่ไปง้อซองมินหน่อยเหรอวะ" ฮยอกแจที่สุดท้ายก็ตื่นขึ้นมาจนได้ ถามคิบอมที่กำลังนั่งฟังเพลงอย่างไม่สนใจโลกภายนอก...
"ทำไมต้องง้อ? กูทำอะไรผิด?" ถอดหูฟังออกข้างนึงก่อนจะถามกลับ
"มีสมองไว้ทำไมวะเนี่ยมึง?"
"มึงหมายความว่ายังไง?"
"อย่ามีสมองไว้คั่นหูซ้ายออกจากหูขวาสิวะ .. มึงก็รู้ว่าซองมินเกลียดไอตุ๊ด.. เอ๊ย.. รยออุคมากขนาดไหน" ฮยอกแจรีบแก้สรรพนามเมื่อคิบอมขมวดคิ้วฉับ...
"กูไม่ได้คบกับรยออุคซักหน่อย..."
"อ้าว... แล้วมึงไม่บอกซองมินไปล่ะ" ฮยอกแจลืมตาโพลง... ไอ้นี่ ท่าจะไม่เต็ม...
"กูไม่มีอะไรต้องแก้ตัว..."
ฮยอกแจส่ายหน้าสามสี่ครั้งก่อนจะเอาหนังสือการ์ตูนในมือตีหัวคิบอมก่อนจะตวาดใส่หน้าเบาๆ....
"มึงนี่ ชอบเค้าซะเปล่า ก็ทำให้เค้าคิดมากเนอะ..."
"เค้าไม่ได้คิดมากเรื่องกูซักหน่อย... เค้าแค่ไม่ชอบรยออุคก็แค่นั้น" คิบอมหมุนปากกาในมือเล่น....
"แล้วก็ยังไปทำให้เค้าอารมณ์เสียนะมึง... เดี๋ยวก็โดนเกลียดหรอก"
"เค้าก็ไม่ได้รักกูอยู่แล้วนี่...."
"ใครว่าซองมินไม่รักมึง... ตัวติดกันยังกะทากาว"
"ซองมินไม่ได้รักกู... แต่ซองมินรักกูที่รักซองมิน....."
". . ."
"หรือมึงจะบอกว่าไม่จริง" คิบอมถอดหูฟังออกทั้งสองข้างก่อนจะหันหน้าเข้าหากำแพง...
"...ก็นั่นเป็นธรรมชาติของซองมินนี่หว่า..."
"กูรู้..." คิบอมเอนศีรษะลงกับโต๊ะก่อนจะหลับตาลง....
"มันไม่ใช่เวลาที่มึงจะมาน้อยใจเลยคิบอม...."
"แล้วมึงจะให้กูทำยังไง? ตามใจซองมินแล้วทำให้รยออุคเสียใจรึไง?"
"มันก็ขึ้นอยู่กับว่ามึงให้ความสำคัญกับซองมินหรือไอตุ๊ด.. เอ๊ย รยออุคมากกว่ากัน"
ฮยอกแจตอบก่อนจะลุกขึ้นยืนและกดโทรศัพท์หาทงเฮ
จะพักกลางวันแล้ว ไหนๆ ครูก็ไม่เข้า โดดไปหาอะไรกินก่อนแล้วกัน....
ปล่อยให้ไอ้คนฉลาดน้อยคิดไม่ตกแบบนี้ต่อไปแหละดีแล้ว....